35 سالگی ام را دیدم.فقط وهم بود.من که می دانم یک شبه آدم چند سال بزرگتر نمی شود.من که شب های تولدم به هر کس که می گفت یک سال بزرگتر شدی می گفتم آدم یک شبه یک سال بزرگتر نمی شود.من که می دانم امشب فقط یک نظر سحر را دیدم که خطوط صورتش پخته تر بود.عمیق تر بود و انگار چیزی می دانست.من امشب داوینچی را می خواستم که آن یک لحظه را به ابدیت پیوند بزند.صورت 19 ساله ای که ناگهان 35 سالش شد و دوباره همان 19 سالگی.من به سفر می روم.در جست و جوی تنهایی.من به عمق می روم .به روزی که قبل از شب وجودم بود.من به جست و جوی زمان می روم.من به قبل می روم.به فردایی که امروز نمی شود می روم.مجرد می شوم.
"روزی دریافتم که با روی گرداندن از او به مرگ محکوم شده ام.پانزده سال داشتم.در آپارتمان خالی فریاد کشیدم."
من به جست و جوی هنر زیستن می روم.من هنر مردن را خواهم آموخت.ابدی می شوم.
حتی اگر خدا نباشد،ایمان هست.
حتی اگر خدا نباشد زمین روزگاری را دیده که "یک مرد" در آن می زیسته است.
شاید در آن روزگار من 35 سال داشته ام.
دا دا
مطهره نازنینم
درخت بنفش
نیروانا
Inner Imago
زاغ
کروموزوم نامعلوم
گاه نوشته های یک انسان شریف
تنهایی ِ قاف و 30 جای پا
تمام پیوندها